غزلي تفته از بهرام باعزت

هــــــــــــوس زلف تو دارد دل ِ از قيد رها

دل صـــــــــــــياد مبادا ز دل صيد رها

بگســـــــلد حلقه ي محراب و نياز از دل ما

گـــــر شود روزي از ابروي تو اين قيد رها

تويي عيدانه ي هر لحظه به نوروزِ جهان

كـــــه مبادا به جهان لحظه اي از عيد رها

با تو و ياد تو در بي كســــــي و دلتنگي

خرّم آني كه شد ازعَمْر و هـم از زيد رها

خوش به آهنگ غمت رقص و سماعي دارد

دل كه شد از طربِ زهره و ناهيد رها

لاله گر خواهد و گر نه به دلش داغي هست

كـــز ازل گشته دلش از تبِ تائيد رها

من چو نيلوفر و تو ساقه ي آن باراني

كـــــه مرا كرده ز باريد و نباريد رها

بهرام, باعزت,