غزل شب قدر از بهرام باعزت

یارب این شب چه شبی هست که دربردارم شـــــــب قدر است اگر پا به قدَر بر دارم هر رگ و مویم از این واقعه محرم شده است به نظـــــــــر بازیِ پنهـــــان که مکرر دارم دلم انگار کـــــــــــــــه آئینه ی راز آلود است باید این آینـــــه تا صبـــــــــح مصوّر دارم خونِ دل خورده طمع کی کند ازسفره ی غیر خون و خــــــوانِِ دل از این جمله میسّر دارم گـــوشه گیران چه میِ ِ ذکر به ساغر کردند کــه من این مستی از آن ساقی و ساغر دارم حُســـــنِ تدبیر دل و روشنـــیِ جان سر