غزلي ميخانه اي از عماد خراساني

برخیز تا پناه به میخانه ای بریم
از عمر دست شسته به پیمانه ای بریم
 

مستانه گر که بر سر ما جام بشکنند
خوش تر که رنج صحبت فرزانه ای بریم
 

از چرخ شکوه ،قصه ی بیهوده گفتن است
دیوانگی است شکوه  به دیوانه ای بریم
 

آن سان شدم ملول که گر وجه می  رسد
این پنج روزه خانه به میخانه ای بریم
 

آنجا هم ار نشد که شوم ،همتم کجاست
چون جغد آشیانه به ویرانه ای بريم

1 1