غزلي نفخه اي از بهرام باعزت

من  عاشقي ام مست  كه  رودست  ندارد

رودست به عشق  و دل  سرمست   ندارد

عاشق همه دل هست و  ندارد همه چيزي

چيزي به جز از آنچه كه دل هست  ندارد

درياست  چو پيوسته  به ياد   و دل قطره

زان  خاطر  ما   غير تو  پيوست   ندارد

پروانه  اگر دور  ز  دل بود نمي سوخت

پروانه ي  اين  فاصله  در  دست   ندارد

از كوچه ي  دل جان به سلامت نبرد كس

اين مسلخ  بي جاده  كه   بُن بست  ندارد

آن  خاتمه با جان  كند  افسونگري   دل

كه   خاطره گل  از دي ِ  تردست   ندارد

بي چاره ي دل آمده  از حلقه ي  مويي

آن چاره  كه  از سلسله  او  رَست  ندارد

با اين همه  دل  آيت  اوجست   و بلندي

زير  و  زبرش  هست  ولي  پست ندارد

1 1