سروده اي دل انگيز از بهرام باعزت

هنوز وقتی از آن وعده گاه می گذرم
تو در کلاس نشستی
کنار پنجره هستی
خوشم به هرچه که فرداست
همیشه جای تو آنجاست
همیشه و هر روز
میان من
و تو راز است
که از چه پنجره باز است
دبیر، محوری از درس و فصلِ مختصات
کشیده در صفحة لاجورد تخته سياه
چنان که انگاری
کشیده نقشي از آه
سبیل و موی سیاهش پر از غبار گچ است
که درس می گوید :
«دو خط به رازِ بزرگی که نقطه می باشد
مگر به هم برسند»
که با نگاه ملامتگر و به سر رفته
یکدفعه
نگاهش از تو به من می دود که پايینم
سر و نگاهم را
دوانده ، می چینم
دبیر پنجره را قهروار می بندد
به کج خیالی ام انگار با نگاه کجش
به زور می خندد

................

زمان چه لايق نفرين كه زود مي گذرد
و بيست سال از آني كه بود مي گذرد

چه عشق خاموشي

دلم پُر است ز دست تو اي فراموشي!
كه وقت وعدة ما

به شور و غوغايي

محصلين جديد كلاس در فرياد:

همان آقاست همان ! آن آقاي ديوانه!

چه عشق، بيگانه!

و بعد سرگیجه
سبیل و موی سفیدِ دبیر پر از گچ
کنار پنجره است
نگاه پر مهرش
در اشک غلطیده
خموش و یکسره است

و باخيال پُر از سالهاي سر رفته

به من كه مي نگرد
نگاه اشك آلود
دوباره مي چينم
دبیر پنجره را مهروار می بندد

هنوز گوشة چشمي نهان به من دارد

و سوز بغض به لحن كويري اش پيداست
كه درس می گوید
و باز می شنوم :
«دو خط به رازِ بزرگی که نقطه می باشد
مگر به هم برسند»

بهرام باعزت