غزلي دلنواز از رهي معيري

نداند رســــــم یاری بی وفا یاری که من دارم

به آزار دلــــــم کـــــوشد دلآزاری که من دارم

و گــــــر دل را به صد خواری رهانم از گرفتاری

دلازاری دگــــــر جـــــوید دل زاری که من دارم

به خـــــاک مــــــن نیفتد ســــایـه سرو بلند او

ببین کــــــوتاهی بخت نگونساری که مـن دارم

گهی خاری کشم از پا گهی دستی زنم بر سر

بکـــــوی دلفـــــریبان این بود کاری که من دارم

دل رنجـــور من از سینه هر دم می رود سویی

ز بستر مـــــی گریزد طفل بیماری که من دارم

ز پند همنشیـــــن درد جگـــر سوزم فزونتر شد

هلاکـــــم مــــی کند آخر پرستاری که من دارم

رهـی آن مه به سوی من به چشم دیگران بیند

نداند قیمت یوسف خــــــریداری کـــــه من دارم

رهي معيري